World Series of Poker – w największym stopniu znamienity łańcuch turniejów pokerowych na świecie. WSOP Main Event (z ang. literalnie “Główne fakt”) uznawany jest za nieoficjalne czempionat świata w pokerze.

Spis treści

• 1 Początki
• 2 Rozwój
• 3 Zwycięzcy
• 4 Przypisy

 

Początki WSOP

World Series of Poker po trafienie najważniejszy zorganizował Wolumin Moore w 1969 w Holiday Hotel and Casino w Reno. Wygrał Crandell Addington, jaki później znalazł się coraz ósemka plagi w pierwszej dziesiątce Main Event, co pozostaje rekordem do 2007 roku.

W rozwoju WSOP dużą rolę odegrała familia Bionionów. Tymczasem rozgrywanie turniejów pokerowych na dużą skalę nie byłoby w ogóle możliwe bez ogólnej poprawy metod walki z pokerowymi oszustami.

W 1970 roku rozegrano serię gier ringowych (ang. cash game, ring game) w różnych odmianach pokera, a zwycięzcę wyłoniono przez wotum. Od 1971 do dziś Main Event jest turniejem typu freezeout w grze Texas Hold’em.

Rozwój WSOP

W kolejnych latach WSOP rozszerzało swój oprogramowanie, by w 2006 roku uzyskać liczbę 45 turniejów rozgrywanych w większości pokerowych wariantów. Zdobywca każdego turnieju (ang. event – okoliczność) otrzymuje złotą bransoletę i wygraną pieniężną, którą tradycyjnie otrzymuje w gotówce.

Do 2006 roku najlepszy wynik 10 zdobytych bransolet należał do trzech graczy – Doyle’a Brunsona, Johnny Chana i Phila Hellmutha. W 2007 roku Phil Hellmuth zdobył swoją 11. bransoletę w karierze, z racji czemu jest a więc samodzielnym rekordzistą tych zawodów.

Liczba uczestników turnieju rośnie z roku na rok kalendarzowy. Arche XXI wieku to wybuch zainteresowania. W roku 2000 było 4 780 uczestników, w 2005 – 23000. W Main Event w 2003 roku wzięło współpraca 839 graczy, a w 2006 – 8 773. Taki postęp zainteresowania tłumaczy się popularnością telewizyjnych relacji i internetowym boomem na pokera.

Jak we wszystkich turniejach pokerowych, kasyno pobiera od 6 do 10 odsetek opłaty za wjazd. Pozostałość tworzy pulę nagród. Toteż im więcej graczy, tym większa zwycięstwo. W 2005 roku 52 818 610 dolarów puli wygranych w Main Event zostało podzielone na 560 graczy, a zdobywca zainkasował 7,5 miliona.

Zwycięzcy WSOP

Galeria zwycięzców w 1979

Poniższa tablica przedstawia listę zwycięzców WSOP Main Event pospołu z krótką informacją na materia turniejów z poszczególnych lat:

Rok
Zwycięzca / Zwycięska ręka
Nagroda
Liczba uczestników
II obszar / Przegrywająca ręka

1970
Johnny Moss
b/d
7
b/d

1971
Johnny Moss
30,000
6
Walter “Puggy” Pearson

1972
Thomas “Amarillo Slim” Preston K J
80,000
8
Walter “Puggy” Pearson

1973
Walter “Puggy” Pearson A♠ 7♠
130,000
13
Johnny Moss K♥ J♠

1974
Johnny Moss
160,000
16
Crandall Addington

1975
Brian “Sailor” Roberts 9♠ 9♥
210,000
21
Bob Hooks A♣ K♦

1976
Doyle Brunson 10♠ 2♠
220,000
22
Jesse Alto A♠ J♦

1977
Doyle Brunson 10♠ 2♥
340,000
34
Gary Berland 8♥ 5♣

1978
Bobby Baldwin Q♦ Q♣
210,000
42
Crandall Addington 9♦ 9♣

1979
Hal Fowler 7♠ 6♦
270,000
54
Bobby Hoff A♣ A♥

1980
Stu Ungar 5♠ 4♠
385,000
73
Doyle Brunson A♥ 7♠

1981
Stu Ungar A♥ Q♥
375,000
75
Perry Green 10♠ 9♦

1982
Jack Straus A♥ 10♠
520,000
104
Dewey Tomko A♦ 4♦

1983
Tom McEvoy Q♦ Q♠
540,000
108
Rod Peate K♦ J♦

1984
Jack Keller 10♥ 10♠
660,000
132
Byron Wolford 6♥ 4♥

1985
Bill Smith 3♠ 3♥
700,000
140
T. J. Cloutier A♦ 3♣

1986
Berry Johnston A♠ 10♥
570,000
141
Mike Harthcock A♦ 8♦

1987
Johnny Chan A♠ 9♣
625,000
152
Frank Henderson 4♦ 4♣

1988
Johnny Chan J♣ 9♣
700,000
167
Erik Seidel Q♣ 7♥

1989
Phil Hellmuth Jr 9♠ 9♣
755,000
178
Johnny Chan A♠ 7♠

1990
Mansour Matloubi 6♥ 6♠
895,000
194
Hans Lund 4♦ 4♣

1991
Brad Daugherty K♠ J♠
1,000,000
215
Don Holt 7♥ 3♥

1992
Hamid Dastmalchi 8♥ 4♣
1,000,000
201
Tom Jacobs J♦ 7♠

1993
Jim Bechtel J♣ 6♥
1,000,000
220
Glenn Cozen 7♠ 4♦

1994
Russ Hamilton K♠ 8♥
1,000,000
268
Hugh Vincent 8♣ 5♥

1995
Dan Harrington 9♦ 8♦
1,000,000
273
Howard Goldfarb A♥ 7♣

1996
Huck Seed 9♦ 8♦
1,000,000
295
Bruce Van Horn K♣ 8♣

1997
Stu Ungar A♥ 4♣
1,000,000
312
John Strzemp A♠ 8♣

1998
Scotty Nguyen J♦ 9♣
1,000,000
350
Kevin McBride Q♥ 10♥

1999
Noel Furlong 5♣ 5♦
1,000,000
393
Alan Goehring 6♥ 6♣

2000
Chris Ferguson A♠ 9♣
1,500,000
512
T. J. Cloutier A♦ Q♣

2001
Juan Carlos Mortensen K♣ Q♣
1,500,000
613
Dewey Tomko A♠ A♥

2002
Robert Varkonyi Q♦ 10♠
2,000,000
631
Julian Gardner J♣ 8♣

2003
Chris Moneymaker 5♦ 4♠
2,500,000
839
Sam Farha J♥ 10♦

2004
Greg Raymer 8♠ 8♦
5,000,000
2,576
David Williams A♥ 4♠

2005
Joe Hachem 7♣ 3♠
7,500,000
5,619
Steve Dannenmann A♦ 3♣

2006
Jamie Gold Q♠ 9♣
12,000,000
8,773
Paul Wasicka 10♥ 10♠

2007
Jerry Yang 8♦ 8♣
8,250,000
6,358
Tuan Lam A♦ Q♦

 

Przypisy

1. ↑ wygrana przez głosowanie

Rozbierany poker – (ang. strip poker) – odmiana pokera, w którym przegrywający zdejmują części swojej garderoby. Rozrywka ta doczekała się wielu wersji na komputery osobiste azaliż komórki.

Zasady rozbieranego pokera w praktyce nie odbiegają od standardowego pokera z tą różnicą, iż gracze w zastępstwie pieniędzy stawiają części swojej garderoby.

Gra hazardowa mająca wielu swoich zwolenników w internetowych kasynach, powstała w 1891 roku w Nowym Yorku. Pomysłodawcami byli dwaj Amerykanie – Pitt i Sittman, którzy to skonstruowali pierwszą maszynę przeznaczoną do jednorękiego bandyty.

Maszyna ta została zbudowana z 5 bębnów, a jej zasady przypominały niejako grę w pokera. Grało się w nią przy użyciu 50 kart. Bardzo szybko zdobyła sobie sławę i popularność. Właściciele salonów z automatami wstawiali te maszyny, ponieważ był na nie spory popyt. Tak jest też do dzisiaj. Ciekawe było to, że w tamtych czasach w jednorękiego bandytę nie grało się dla pieniędzy, tylko na przykład za drinka lub piwo.

Dzisiaj w jednorękiego bandytę można zagrać przez Internet. Oprócz tradycyjnych rozgrywek polegających na wygranej w momencie wytypowania trzech takich samych pól, popularne są opcje tzw. multi slot, dającą możliwość wygranej nawet przy licznie stu różnorodnych układów. Dzięki czemu prawdopodobieństwo wygranej jest zdecydowanie większe